جامعه معلول فردی را ناتوان معرفی می کند که

چشم ندارد ولی با حس شنوايی خود می بيند

چشم ندارد ولی با لامسه خود می بيند

چشم ندارد ولی با حس بويايی خود می بيند

چشم ندارد ولی با حس چشايی خود می بيند

چشم ندارد ولی با دل می بيند

گوش ندارد ولی با حس بينايی خود می شنود

. . .

بعضا پنج حواس را ندارد ولی اميد به زندگی و خدمت را دارد.

واقعا جامعه ای که اين همه را نمی بيند (عضو خود را نمی بيند) معلول نيست .

ديروز در جلسه ای پيشنهاد تشکيل کميته ای شده بود .

کميته جايی است که کاری که توسط يک نفر در يک روز انجام می شود را گروهی در يک هفته انجام می دهند که يکی از مزيت های آن اين است که اگر کار با موفقيت انجام شد و نتيجه مثبتی داشت همه اعضاء امتياز آن را خواهند گرفت و اگر نتيجه منفی داشت همه مصون خواهند بود و هيچ کس پاسخگو نخواهد بود.

لذا در خوشبينانه ترين حالت کميته کاری جايي برای تقسيم گناه و قصور در کار هست.

پس کارتان را به کميته ببريد وخودتان را از پاسخگويی نجات دهيد. اين که چند ده سال نسبت به کشور های ديگر عقب می افتيم به ما چه ؟

اين که ديگران کاشتند ما خورديم به ما چه ؟

ما برای خودمان می کاريم پس کافيه گندم بکاريم لازم نيست انسان تربيت کنيم چون صد سال ديگر به ما چه؟