اربابانی که حقشان ادا نمی شود.
سلام
امروز تعدادی از خانوادهای دانش آموزان اوتیسم به همراه فرزندشان برای رفع مشکلات به دفتر کارم آمدند که جناب آقای ابراهیمی رییس انجمن اولیا (سمن) دانش آموزان استثنایی آنها را همراهی میکرد.
مشکلات خانواده ها و بضاعت کم ما هیچ جور با هم قابل قیاس نبود .
بدتر آن که حس می کردم چقدر حق دارند و چقدر مشکل
و ما چقدر وظیفه .
ولی با این اوضاع چطور می شود اعتماد آنها را به خودمان جلب کنیم و علاقه مان را برای حل مشکلشان بیان کنیم.
چون هر چه انجام دهیم حقوق بچه شان و خودشان از اجتماع خیلی بیشتر از این است و اگر این دو را در ترازو برای قیاس بگذاریم باید به فکر عرق شرممان باشیم.
ولی جالب بود که:
با توان داد می زدند .
و از حقشان می گفتند.
مهلت تعیین می کردند.
انگار تلاش داشتند اثبات کنند ارباب ما هستند.
امیدوارم که قدر این ارباب ها را بدانیم.
واقعا از عمق وجودم میگویم خانواده های گرامی و جناب آقای ابراهیمی ممنونم.
شاید نتوانم کاری کنم ولی شما می توانید و من به توانمندی و صبر شما غبطه می خورم.