دوازدهم ژوئن روز جهانی مبارزه با کار کودکان است البته می دانید که میلیون ها کودک در جهان برای سیر کردن شکمشان مشغول به کارند ٬  حتی کار های بسیار سختی مانند کار در معادن.

با توجه به خطراتی که کار کودکان می تواند بر روح و جسم آنها بگذارد اثرات منفی ایی برای آینده بشری نيز خواهد داشت.

لذا اگر به فکر کودکان اجتماع مان نیستیم به فکر آینده جامعه بشری باشیم.

چندی قبل مطلبی را در وبلاگ مادر سپید خوانده بودم و ایمیلی هم در خصوص آزادی کودکان داشتم لذا اجازه بدهید تا  به همین بهانه بگویم که با توجه به محدودیت های که در زندگی ماشینی امروز بر کودکانمان تحمیل می کنیم کمتر از کار کردنشان نباشد ( البته نه کار کردن های استعمار گرانه و استثمارگرانه ای که در برخی از کشورها شاید هم در برخی از جاههای ایران ) .

زندگی محدود آپارتمانی که کودک مجبور است برای مدت طولانی در یک فضای ۷۰ - ۸۰ متری محبوس بماند . بدون همبازی ٬ بدون همسال و ...

پدر و مادر گرامی بازی شما با کودکتان خوبه اما کافی نيست خيلی کم هست بچه ها به همسن و سالشان نياز دارند و در بازی با همسالانشان زندگی کردن را تمرين می کنند.

تازه همه این فضا هم در اختیار اون نیست . اینجا اطاق باباست ٬ اینجا آشپزخانه است ٬ اینجا ...  حتی اگر یک فضای ۱۲ متری هم اطاق اون باشه ٬ باز هم آزاد نیست از تخت و صندلی و ... گرفته تا سرو صدای مامانهای مهربان که اصلا دوست ندارند اطاق دلبندشان ریخته پاشیده باشه.

عروسک ها و اسباب بازی ها همه منظم در کمد ها و ویترین ها . انگار نمایشگاه سلیقه مامان جون هست نه اطاق بچه ای که در بازی و سر و صدا می خواهد کسب تجربه کند.

مامان جون های عزیز تا کودک شما همه را به هم نریزد هرگز معنای نظم را نخواهد فهمید . اون نظمی که مد نظر شماست مربوط به آدم با بیست سال تجربه است نه کودک.

اون باید بپرد و فریاد بکشد٬ اون باید اسباب بازی هایش را به هم بکوبد پرت کند٬ اون باید عروسکش را به خاطر کار های بد تنبیه کند٬ اون از خود شما یاد گرفته که موقع تنبیه صدایش را بالاتر ببرد.

شرایط اطاق و زندگیمان را طوری نکنیم  که کودکمان حق دویدن و پریدن در خانه را نداشته باشد البته منظورم این نیست که مزاحمت همسایه ها را ایجاد کنیم. ولی اگر همه اینجوری فکر کنیم بسیاری از فعالیت های کودکان همسایه مان را برای خودمان مزاحمت نمی دانیم.

ضریب تحمل مان را تغییر دهیم ٬ به یکی از دوستان گفته بودم که اگر یک مرغ در خانه داشته باشید و روزانه چند بار صدایش در بیاید کلی همسایه ها شاکی خواهند شد که آسایشمان سلب شد ولی روزانه دهها بار صدای آژیر حفاظتی منزل و ماشین همسایه ها به گوشمان میرسد ولی انگار نه انگار که آلودگی صوتی است.

خلاصه اینکه کاری نکنیم که وقتی تلویزیون خانه مان برنامه مستندی از کار مشقت بار کودکان را به نمایش می گذارد کودکمان حسرت آن را بخورد که ای کاش من هم می توانستم به بهانه کار از این محیط تنگ و بسته محدود خلاص شوم.