خيلی وقت ها شايد گفته شود که انتقاد کردن راحته .

يکی از روزها با همکاران حوزه مديريت در خصوص اطلاع رسانی صحبت می شد که

دوستان پيشنهاد دادن که اگر تابلوی اعلاناتی در راهرو سازمان آموزش و پرورش

استان داشته باشيم خوبه .

که موافقت شد پيگيری برای نصب تابلو صورت گيرد . که پس از مدتی سوال شد که

چی شده ؟ يکی از دوستان فرمود که يک ماهه تابلو آماده ولی نصب نشده منتظريم

نصب شود ٬ بعد از مدتی دو باره فرمودند شيشه نداره .

خلاصه حدود دو ماهی طول کشيد تا تابلو آماده شد . خوشحال شديم که دوستان

 کار را شروع کردن .

ديروز در راهرو سازمان متوجه شدم که مطالب تابلو خيلی وقته که عوض نشده که

با خودم فکر می کردم که چرا کسی تا به حال چيزی نگفته و ....

شايد من نشنيدم

ولی ممکنه هم گفته باشند به ما چه مربوطه

و يا اصلا انتقاد کردن خيلی سخته

شايد هم تا حالا  هر چه گفته شد گوشی بدهکار نبوده که دو باره بخواهد بيان

شود.

خلاصه اينکه تلاش کنيم تا شهامت انتقاد کردن را داشته باشيم

و به ما چه مربوطه را نداشته باشيم

و اگر گوشی بدهکار نبود آنقدر تکرار کنيم تا هوشيار کنيم

انسانها به تذکر نياز دارند نه يک بار و دو بار بلکه هميشه

انتقاد کردن هم مثل نه گفتن سخته ولی اگر تلاش کنيم و ياد بگيريم خيلی شيرينه

و لذت بخش و سازنده .

انتقاد کردن و گوشزد کردن خطا و کم کاری (عمدی يا سهوی ) وظيفه اداری ٬

 انسانی و دينی همه ماست .

اميدوارم خداوند به همه و به خصوص به اين بنده حقير توفيق دهد تا ظرفيت پذيرش

انتقاد ديگران را داشته باشيم