ديروز در جلسه شورای تحقيقات استان که با حضور جناب آقای دکتر جويباری

 رياست پژوهشگاه تعليم وتربيت کشور برگزار شده بود بحث های صورت گرفته

 بود که يکی از آنها اين بود که دکتر جويباری گفته بودند که ما از نگاه پژوهشی و

علمی حرف هايمان را می زنيم و مسئولين و مجريان هم حق دارند تصميم بگيرند

که در مواقع مختلف ممکن است اين دو مثل هم نباشند .

امروز هم حتما مطلع شديد ( يا شايد شما هم دارای بچه ای بوديد که در آزمون

ورودی مدارس تيز هوشان شرکت کرده بود ) که بسياری از دانش آموزان کشور

در يک آزمون برای ورود به مدرسه تيز هوشان رقابت کردند و می دانيد که در اين

رقابت يک عده کمی از دانش آموزان قبول شده و بر پيشانی آنها مهر سرآمد 

خواهدخورد و بقيه هم يک شکست را تجربه خواهند کرد . البته اگر خانواده ها

و محيط اجتماعی اين شکست را به مهر بی عرضه گی ٬ تنبلی و کودنی تبديل

نکنند.

حرفم اينها نبود  حرفم اينه که تا کی بايد منتظر بمانيم تا عمل تصميم گيرندگان

 و مجريان با پژوهش ها و تحقيقات علمی منطبق شود و تا کی بايد تحمل کرد تا

حرفهايمان با عملمان يکی شود

از يک طرف امضای توافقنامه جهانی بانکوک و ادعای آموزش برای همه و

آموزش فراگير و از طرف ديگر جدا سازی های مختلف تيز هوشان ٬ نمونه مردمی ٬

نمونه دولتی ٬ شاهد ٬ استثنايی و ....

آيا همه اينها جدا جدا زندگی خواهند کرد ؟

و آيا اينها در جريان زندگی با هم کاری ندارند؟

و آيا وقتی در آموزش  حرف از توجه به تفاوتهای فردی می زنيم يعنی هر که

متفاوت است او را از بقيه جدا کنيم ؟

و اگر اين است مرز تفاوت ها کجاست ؟

و چند نفر مثل  هم اند که کنار هم قرار به گيرند ؟

واين که علی (ع) می فرمايند (مضمون سخن)که اگر نبود تفاوت انسانها همانا

مرده بودند يعنی با هم نباشند ؟

فکر می کنيد تفاوت انسانها نسبت به هم بيشتره يا شباهت هايشان ؟

و به خاطر تفاوتها از هم جدايشان کنيم بهتره يا به خاطر شباهت هايشان کنار

هم باشند و همديگر را تکميل کنند بهتره ؟