همه عالم ٬ مبارک

مهر٬ مه را همچو جان در بر گرفت

آفرينش شوکتی ديگر گرفت.

عرشيان با حمد و تهليل و سرور

گرد آن گل آمدند از راه دور.

چشم صحرا اين عجب کی ديده بود

در زمين عطر خدا پيچيده بود.

نام او را مصطفی (ص) زهرا (س) نهاد

آن مه از گردون فراتر پا نهاد.

                                  سپيده کاشانی