معرفت

سلام

در سرکشی دانش آموزان یتیم که در هفته های آخر شهریور داشتم به مواردی برخورد کردم که برایم عجیب بوده !!

در یکی از روستاهای فریدونکنار به منزل دانش آموزان کم توان ذهنی که معلولیت جسمی شدیدی هم داشت رفتم پس از نشست با مادرش و یکی از برادرانش در مورد وضعیتش و مشکلاتش پرسیدم ولی مادر بجای پاسخ احساساتش را از حضور ما مطرح می کرد، انگار از نگاهش  مشکلاتشان بی اهمیت ترین موضوع قابل طرح بود.

مادری با چند فرزند (دختر و پسر)  که کوچکترینشان عقب مانده ذهنی با معلولیت جسمی شدید (حدود یازده ساله) بود جمله ای را بیان کرد که همچنان بعد از گذشت سه هفته مشغله ذهنی من است تا بتوانم آن را درک کنم، مادری بیسواد و روستایی در پاسخ به اصرارمان در دانستن مشکلاتشان گفت :

 خدا را شاکرم که این آخرین فرزند را به من داده تا بعد از مرگ همسرم سر و سامانی داشته باشم و او را ضامن روزی من قرار داد.

درکش برای من خیلی سخته.

نمی دانم با چه معرفتی اینگونه فکر می کند و اینگونه خالق خود را می شناسد؟

 

با توجه به تعداد دانش آموزان یتیم و نزدیک شدن شروع  سال تحصیلی و تنگتر شدن فرصت  مجبور بودم در برخی از موارد با هماهنگی قبلی (با خانواده) از طریق مدیران مدارس اقدام کنم

که در یکی از روز های برنامه بازدید از دانش آموزان یتیم به منزل دانش آموزی در بهشهر رفتم با توجه به هماهنگی قبلی  برای رفتنمان دانش آموز(منگول) سوم ابتدایی از صبح تا غروب منتظر بود و آنقدر با احساس و مضطرب انتظارمان را می کشید که اعضای خانواده برای آرامشش  گفتند بیا شب شده و احتمالا" نمی آیند ، ولی کودک حاضر نشد بپذیرد و وقتی ما را از دور دید از خوشحالی سر از پا نمی شناخت و پس از اینکه وارد خانه روستایی و گِلی شدیم دختره مثل پروانه می چرخید و پذیرایی می کرد و اجازه نمی داد دیگران پذیرایی کنند و با تمام وجود می خواست به اعضای خانواده ثابت کند که مهمانش آمدند.

/ 1 نظر / 3 بازدید
محمد

آقای میرشفیعی: سرکشی بچه های یتیم کار کمیته امداد هست نه آموزش و پرورش. خیلی دلت را خوش نکن